Angiokardiografia jest obrazową metodą badania jam serca (wentrykulografia), aorty (aortografia) i naczyń wieńcowych serca (koronarografia) z użyciem promieni rentgenowskich. Obraz jam serca i naczyń uzyskuje się poprzez podanie środka cieniującego (silnie pochłaniającego promieniowanie rentgenowskie) do jamy lewej komory serca, aorty i tętnicy wieńcowej.

Badanie wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Wskazane jest również podanie środka uspokajającego. U dzieci badanie wykonuje się w znieczuleniu ogólnym. Angiokardiografia jest wykonywana w pracowni hemodynamicznej

Cel badania: angiografia umożliwia w sposób inwazyjny ocenę budowy, kształtu jam serca i naczyń, a także rejestrację zmian patologicznych. Badanie daje możliwość określenia zaawansowania choroby niedokrwiennej serca na podstawie koronarografii, która pozwala ustalić stopień i miejsce zwężeń w obrębie miażdżycowo zmienionych naczyń wieńcowych.

Celem badania jest także wyjaśnienie przyczyny bólów w klatce piersiowej, ocena stopnia zaawansowania choroby serca celem dalszej kwalifikacji do leczenia inwazyjnego kardiologicznego, kardiochirurgicznego lub zachowawczego. Można dzięki angiokardiografii ocenić skuteczność  leczenia np. po wykonanym zabiegu plastyki tętnicy wieńcowej (PTCA) lub przęsłowaniu tętnic wieńcowych (by-pass'u).

Cewnikowanie serca Badanie to polega na przezskórnym nakłuciu żyły lub tętnicy i wprowadzeniu cewnika, który następnie jest przesuwany w świetle naczynia do jam serca i dużych naczyń, rejestrując w nich ciśnienie oraz wysycenie krwi tlenem.

Cel badania:  Cewnikowanie serca umożliwia w sposób inwazyjny, bezpośredni pomiar ciśnienia panującego w różnych jamach serca i wychodzących z serca dużych naczyniach, a także określenie stopnia wysycenia krwi tlenem. Badanie to jeszcze do niedawna było bardzo cenną metodą diagnostyczną w rozpoznawaniu wad serca, a obecnie jest coraz częściej zastępowane przez nieinwazyjne badanie echokardiograficzne. Cewnikowanie serca wykonuje się, w przypadku wątpliwości diagnostycznych niektórych wad wrodzonych serca oraz chcąc określić stopień zaawansowania wady serca.

Echokardiografia jest obrazową metodą badania serca i naczyń krwionośnych za pomocą ultradźwięków. Na ekranie monitora uzyskuje się obraz ("echo") powstający w wyniku odbicia od badanych struktur wewnątrz ciała fali ultradźwiękowej wysyłanej z głowicy aparatu. Zazwyczaj stosuje się ultradźwięki o częstotliwości od 1 do 10 MHz. Istnieje możliwość zarejestrowania obrazu w dowolnym momencie na papierze lub na taśmie video.

Cel badania: Echokardiografia umożliwia w sposób nieinwazyjny ocenę struktur anatomicznych serca. Pozwala ocenić ruch mięśnia sercowego i zastawek wewnątrzsercowych oraz przepływ krwi w obrębie przedsionków i komór serca, dużych naczyń krwionośnych (aorta, żyły główne, tętnica i żyły płucne), a także naczyń wieńcowych. Informacje te uzyskuje się dzięki zastosowaniu różnych systemów echokardiograficznych (echokardiografia jedno-, dwuwymiarowa, dopplerowska).

Wskazaniem do wykonania echokardiografii są: choroba niedokrwienna serca (choroba wieńcowa, zawał mięśnia sercowego, wady serca wrodzone i nabyte, zapalenie mięśnia sercowego, bakteryjne zapalenie wsierdzia, choroby mięśnia sercowego (kardiomiopatie), a także; nadciśnienie tętnicze, choroba zakrzepowo-zatorowa, zaburzenia rytmu serca, choroby osierdzia, choroby naczyń (np. tętniak aorty), choroby sercowo-płucne (nadciśnienie płucne, zatorowość płucna), zaburzenia czynnościowe i anatomiczne serca płodu - echokardiografia płodowa oraz inne (np.:urazy serca, nowotwory serca).

EKG przezprzełykowe i stymulacja przezprzełykowa, w  sposób nieinwazyjny umożliwia diagnostykę niektórych zaburzeń rytmu i przewodnictwa elektrycznego serca oraz zaburzeń ukrwienia mięśnia sercowego.
Badanie przezprzełykowe jest szczególnie pożyteczne w diagnostyce niemiarowości pracy serca ze względu na możliwość uzyskania w zapisie EKG wyraźnych kształtów tzw. załamków przedsionkowych.

Cel badania: wykonuje się, gdy istnieje podejrzenie zaburzeń powstawania bodźców elektrycznych w węźle zatokowo-przedsionkowym, a także wykonuje się w diagnozowaniu nadkomorowych zaburzeń.
rytmu.

EKG śródsercowe i programowana stymulacja komór, polega na  bezpośrednim, inwazyjnym zapisie elektrokardiogramu z wnętrza serca. Czynność elektryczna wnętrza serca jest rejestrowana za pomocą specjalnego cewnika (elektrodę) wprowadzonego przez żyłę.

Cel badania:  EKG śródsercowe i programowana stymulacja komór pozwalają diagnozować zaburzenia rytmu i przewodnictwa w sytuacji, gdy niewystarczające są badania nieinwazyjne.
Badanie to daje możliwość rejestracji zapisu elektrokardiograficzngo bezpośrednio z wnętrza serca pozwala na dokładną lokalizację miejsca, w którym powstają zaburzenia rytmu i przewodnictwa, a także pozwala ocenić wpływ leków na układ przewodzący serca.

EKG spoczynkowe, umożliwia w sposób nieinwazyjny rejestrację czynności elektrycznej serca. Elektrokardiogram jest zapisem zmian napięć elektrycznych powstających w mięśniu sercowym.

Cel badania: badanie pomaga w ocenie zaburzeń czynności elektrycznej serca w różnych chorobach, pozwala ocenić niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa elektrycznego serca, ocenę zaburzeń rytmu i skuteczności pracy rozrusznika serca.

Badanie holterowskie pozwala na wielogodzinną rejestrację EKG w warunkach nieskrępowanej całodobowej aktywności badanego. Rejestracja zapisu odbywać się może w dwóch systemach. System tradycyjny polega na zapisie sygnału na taśmie magnetycznej w rejestratorze noszonym przez badanego i analizie tego sygnału w stacjonarnym urządzeniu z szybkością 60-240 -krotnie większą od szybkości rejestracji.

Drugi system opiera się na rejestracji sygnału w tzw. czasie rzeczywistym, gdzie urządzenie rejestrujące jest jednocześnie analizatorem zapisywanego sygnału. W zestawach holterowskich analizujących zapis w czasie rzeczywistym, rejestracji sygnału EKG dokonuje się na taśmie magnetycznej albo stosuje się rejestratory beztaśmowe, wykorzystujące pamięć elektroniczną.

Cel badania: służy ono ocenie czynności elektrycznej serca. Umożliwia rejestrację zaburzeń rytmu i przewodnictwa, ocenę pracy rozrusznika serca oraz nieprawidłowości w ukrwieniu mięśnia sercowego dzięki zastosowaniu wielogodzinnej rejestracji zapisu EKG w warunkach normalnej aktywności badanego. Badanie to wykonuje się także chcąc ocenić czynność sztucznego rozrusznika, a także pomaga w ocenie skuteczności leczenia arytmii.

Pomiar ciśnienia tętniczego krwi - badanie polega na pomiarze ciśnienia w dużych tętnicach. Pomiaru dokonuje się w tętnicy ramiennej. Przy pomiarze ciśnienia tętniczego krwi wyróżnia się ciśnienie maksymalne, czyli skurczowe oraz minimalne, czyli rozkurczowe.

Według zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia i Międzynarodowego Towarzystwa Nadciśnieniowego z 1999 roku (WHO/ISH 1999) przyjmuje się dla celów praktycznych i klinicznych wartości 140 mmHg dla ciśnienia skurczowego i 90 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego jako wartości wskazujące na nadciśnienie tętnicze. Nieprawidłowość może dotyczyć tylko jednego rodzaju ciśnienia lub też obu. Za "optymalne" ciśnienie tętnicze uważa się wartość 120/80 mm Hg.

Cel badania: diagnostyka nadciśnienia tętniczego krwi, kontrola skuteczności leczonego nadciśnienia, badanie to wykonuje się także profilaktycznie.

Próba wysiłkowa,  jest testem opartym jest na prostej zależności zmieniającego się zapisu EKG od wzrastającego wysiłku fizycznego w warunkach prawidłowych i stanach chorobowych.

Cel badania: Badanie umożliwia ocenę wydolności fizycznej organizmu, pozwala ocenić wydolność układu krążenia. Jest pomocne w rozpoznawaniu i ocenie skuteczności leczenia choroby wieńcowej. Próbę wysiłkową stosuje się przy diagnostyce bólów w klatce piersiowej, a także przed kwalifikacją chorych do badań inwazyjnych np. angiokardiografii. Badanie to jest pomocne w rehabilitacji pacjentów po zawale serca.

Scyntygrafia serca i naczyń - badanie wykonuje się po wprowadzeniu do krwiobiegu niewielkich dawek izotopów promieniotwórczych (radioznaczników). Bada się przepływ znacznika przez serce i/lub naczynia. Badanie wykonuje się przy pomocy urządzeń zwanych gammakamerami, sprzężonych z systemem komputerowym.

Cel badania:  w chorobie wieńcowej wykonuje się to badanie przed zabiegiem by-passu lub koronaroplastyki. Wskazaniem są także nietypowe formy zawału mięśnia sercowego, badanie to jest bardzo pomocne w diagnostyce i ocenie zawału.